بررسی تاثیر و عملکرد سیاستهای تامین اجتماعی اتخاذ شده در برنامه های توسعه ای بر ایجاد اشتغال و نیز قوانین تامین اجتماعی بر بازار کار در ایران

از سال 1940 بمنظور رشد و توسعه اقتصادی در ایران، برنامه های توسعه ای  میان مدت (5 یا 7 ساله) و بلند مدت(20 ساله) مختلفی به مرحله اجرا درآمد. از سوی دیگر طی سه  اخیر، بیکاری به یکی از معضلات اصلی اقتصاد ایران تبدیل شده است که پیش بینی می شود در ادامه نیز ادامه یابد.از اینرو ایجاد اشتغال به یکی از اهداف اصلی در برنامه های توسعه ای کشور و نیز سایر برنامه های اقتصادی کشور تبدیل شده است.بر این اساس سیاستها و برنامه های مختلفی برای گسترش اشتغال در برنامه های  اقتصادی دولت به مرحله اجرا درآمده است. در این میان در کنار سیاستهای اقتصادی مختلف برای ایجاد اشتغال، سیاستهای تامین اجتماعی نیز مد نظر سیاستگذاران قرار گرفته است، بنحویکه در آخرین مورد آن، و در تنها  برنامه های بلند مدت توسعه اقتصادی کشور(2024-2004) سیاستهای تامین اجتماعی در کنار سایر سیاستهای اقتصادی برای ایجاد اشتغال مورد استفاده قرار گرفت.قانون بازنشستگی در مشاغل سخت و زیان آور، تلاش در جهت کاهش نرخ حق بیمه سهم کارفرما، قانون نوسازی صنایع، قانون معافیت کارگاههای زیر 5 نفراز قانون کار و ... از جمله این مواردند که برای تاثیر گذاری بر بازار کار و ایجاد  اشتغال  اتخاذ شده  است  ولی به نوعی بر عملکرد سازمان تامین اجتماعی نیز تاثیرگذار بوده است.

علاوه بر آن سازمان تامین اجتماعی در ایران نیز برنامه های مختلفی برای گسترش دامنه فعالیت خود در بازار کار و تاثیر گذاری بر آن طراحی کرده است.

برنامه های  تامین اجتماعی برای حضور گسترده تر در بازار کار و تاثیر گذاری بر آن، مورد بررسی  قرار گیرد.

علاوه بر آن  در این مقاله تلاش می شود دیدگاههای مختلف در ایران در خصوص تاثیر قوانین تامین اجتماعی در ایرا ن بر بازار کار و اشتغال، مورد بررسی قرار می گیرد.